De gedachten van een huisdier
Ik kan niet lezen, ik kan niet schrijven, maar dat is normaal, ik ben een dier
Ik hoor bij een grote familie, mijn baasje dat zo lief is maakt me altijd droevig wanneer hij is verdwenen. We kunnen goed met elkaar opschieten, ik ben soms gelukkig wanneer hij tegen me praat, ik begrijp hem altijd.
Maar hij hoort me nooit, weet hij ten minste dat ik bang ben op korte termijn mijn geluk te verliezen. Ja, ik ben bang wanneer ik denk aan dat woord dat hij vaak uitspreekt "vakantie "
Dit wil zeggen dat ik binnenkort geen dak meer heb waaronder ik me kan verschuilen, me kan opwarmen, ik denk niet eens aan al die lekkere maaltijden die ik niet meer krijg, want ik ben binnenkort alleen.
En toch neem ik zo weinig plaats in beslag, maar ik kan helaas niet met je praten. Is het mogelijk...dat je me achterlaat ; natuurlijk ik ben maar een dier, maar je niet meer zien doet pijn, hoe kan ik je dit laten weten, ik probeer het toch iedere avond wanneer ik op je voeten lig te slapen, je hebt me nog nooit zien huilen, en toch zijn mijn ogen vaak nat van de tranen. En ik volg je overal om je ondanks alles te laten begrijpen dat ik dit keer misschien geen weerstand kan bieden, en langzaam sterven na te zijn achtergelaten door je, mijn zo groot baasje dat intelligent wordt genoemd, doet me al lijden, want "vakantie" voor me is misschien sterven
Tekst van Raymond Joniaux (ca/8017)
|